نوشته ذیل چندی پیش نگاشته شده بود که بدلیل برخی مسائل پیشامده با افزودن سطوری چند دوباره مورد توجه قرار گرفت:

با مطالعه و نگاهی گذرا به جنبشهای مدنی و اجتماعی در جوامعی شبیه جامعه ایران به آسانی می توان دریافت که هر جنبش مدنی و اجتماعی، جدای از خواسته ها، آرمانها و جغرافیای خود غالبا از چهار سطح و لایه اجتماعی تشکیل شده است و ارتباطی دینامیک بین آنها برقرار بوده که مایه پویایی و حرکت جنبش می باشد:

1- مردم عادی   2- دانشجویان   3- فعالین جوان و دانش آموخته    4- پیش کسوتان

 هر سطح و لایه ای دارای خصوصیات و نقش مشخصی در جنبش های مدنی بوده که به بررسی آنها می پردازیم. 

 1- مردم عادی: مردم عادی بعنوان حامی و پشتیبان اصلی جنبشهای مدنی مطرح میباشند که به علت مشکلات اقتصادی، درگیری روزمره گیهای زندگی و ... نقشی مقطعی و نه همیشگی دارند ، به این معنی که این گروه عظیم از جامعه در مواقع نیاز و لزوم به اثبات نقش و حمایت خود و به صورت اجرایی می پردازد (همچون انتخابات، اعتراضات همگانی، تحریم و ...). نظر به اینکه این لایه اجتماعی در اکثر اوقات ودر زمانهای عدم فعالیت،  بسیار محافظه کار می باشد ولی در زمان ابراز نقش بسیار شورانگیز حضور پیدا میکند.